ofisini tena

ha allemaal,
iedereen is al weer een week naar huis of langer, alleen Esmee en Anna kwam ik nog tegen, helemaal verwilderd midden in Mbeya waar ze in vloeiend Swahili busdrivers van zich afsloegen en lekkere ontbijtjes kochten voor in de bus naar het volgende avontuur. Jaron is ergens verdwenen in de buurt van Bhoke, naar verluid reuze gelukkig, Ludger en Ikupa zijn al weer vernederlandst, Niek en Fer zijn uiteindelijk toch nog aangekomen en alle Tanzaniaanse deelnemers zijn weer in hun eigen leventje verdwenen. Blijft er over:
Hariri, apetrots in zijn nieuwe office, met in alle laatjes documenten en nietmachines, een werkende printer, blikes koffie maar geen waterkoker en een laptop maar nog geen internet.
Selma, eerst in Mwanza op het meer, toen in Mbeya bij een vriend, nu weer terug, home sweet home om de laatste dingetjes te regelen, en vooral, de laatste keer blij te worden van vrienden, de zon, bureaucratie, onze nieuwe office, in de dala dala zitten, over posta lopen, voorrang krijgen als je lief lacht....
Laura, waar is Laura?? te gelukkig om worden opgemerkt..?
Vanochtend kwamen een voor een de deelnemers langs in de office, breeduit grijnzend bij het idee dat ze naar Nederland komen, met een diepe frons op hun voorhoofd bij het vooruitzicht dat ze eerst nog het geld voor hun visum en verzekering moeten fundraisen. Edith kreeg geen paspoort, de officer in charge geloofde onze brief niet en dus gaan we morgen met een boos gezicht de beste man eens even toespreken. We meoten nog tien formulieren invullen om eindelijk een bankrekening te openen, wachten op de laatste stap van de registratie van onze stichting. Maar wachten doet geen pijn.

Alleen een beetje pijn, omdat we weer 9 maanden moeten wachten tot een volgende reis naar Bongo...